De metro van Parijs is al sinds de eerste dag van zijn bestaan een ongekend succes.

Hoewel het niet de eerste metro in de wereld was (Londen, 1863) en ook niet de mooiste stations kent (Moskou), heeft het ondergronds vervoermiddel wel een leuke geschiedenis en inmiddels tal van fraaie stations. De Parijse metro is in grote haast aangelegd voor de wereldtentoonstelling van 1900. Er waren al jarenlang plannen om de inmiddels weer volle avenues van Haussmann te ontlasten maar pas met de tentoonstelling werd een goede aanleiding gevonden echt aan de slag te gaan. Het hoofd van de stedelijke bruggen- en wegendienst, Fulgence Bienvenüe, legt in 17 maanden de eerste metrolijn aan. Deze lijn (lijn I) met zestien haltes tussen Porte de Vineennes en Porte Maillot, wordt op 14 juli 1900 geopend. Een halfjaar later hebben al vier miljoen mensen van dit nieuwe wonderbaarlijke vervoermiddel gebruikgemaakt. Het metronetwerk wordt vervolgens snel uitgebreid. Nog voor de Eerste Wereldoorlog lopen er tien lijnen. De regionale lijnen van de RER worden overigens pas veel later aangelegd. De eerste RER-rit wordt in 1969 gemaakt. De nieuwe generatie metro's komt er ook al aan. Lijn 14, voor de liefhebber, is de zogeheten 'Méteor', een moderne metrolijn zonder chauffeur.

 Art-nouveau-ingang van de metro ontworpen door Hector Guimard

De ingangen van de metrostations zijn bijna net zo beroemd als de metro zelf. De beroemde art-nouveau-ingangen zijn van de hand van Hector Guimard die ze in 1900 ontwerpt. Er zijn nog twee originele poorten te bewonderen bij de ingangen van de stations Abbesses en Porte Dauphine. De meeste metrostations hebben zelf inmiddels een aardige opknapbeurt gekregen en sommige hebben zelfs een thematische inrichting. Zo zijn in de stations 'Musée du Louvre' en 'Varennes' kunstwerken (veelal replica's) te zien van de nabijgelegen musea (respectievelijk het Louvre en het Musée Rodin). Op het metrostation Bastille zijn krantenfragmenten te zien uit de tijd van de Revolutie. Bij de halte 'Concorde' is, op groot formaat, de Verklaring van de Rechten van de Mens te lezen. Tot slot nog even enkele namen van metrostations. Deze zijn lang niet allemaal even duidelijk te herleiden. Enkele weetjes: Poissonnière en Marcadet-Poissonniers heten zo omdat de lijn zich op de oude visroute bevindt. In of nabij Quartier Latin zijn de metrohaltes van de wetenschappers Jussieu, Monge en Parmentier te vinden. Gambetta, Félix Faure en Garibaldi waren politici; Cambronne, Duroc, Kléber en Hoche waren legerleiders onder Napoleon. Er is slechts één metrostation naar een vrouw genoemd: Louise Michel, een socialiste.

Regelmatig een optreden in de metro