De naam Hector Guimard staat bijna synoniem voor art nouveau in Parijs.

De eerste ontmoeting met art nouveau vindt voor vele reizigers plaats bij de gebogen flamboyante ingangen van de metrostations, die zijn gemaakt van kronkelend groen staal.  De rode lampen aan het eind van de stalen ranken, welke lijken op de stengels van orchideeën, verkondigen een spoedig vervoer naar elk deel van de stad. De bordjes met ‘Metropolitain’ in de stijl van Guimard aan de ingangen zijn nu genesteld in de ‘legende’ van de stad, even onlosmakelijk verbonden als de Eiffeltoren en de Sacre Coeur, ander instellingen in Parijs, die bijna de tand des tijd niet hadden overleefd. Geweldige door Guimard ontworpen entree paviljoens, op bepaalde stations (zoals Bastille) zijn sindsdien vernietigd, en Guimard zelf mocht zijn ontwerp nooit afmaken omdat de autoriteiten van Parijs zijn salaris veel te hoog vonden. Hij werd vervangen door kunstenaars die het werk moesten voltooien door zijn stijl te imiteren. Hedendaags is in het beslag bij de metrostations twee verschillende patronen te herkennen, de een wat gecompliceerder dan de andere. Erg  gedetailleerde voorbeelden van stations die een bezoekje waard zijn: Abbesses en Porte Dauphine. Samenhangend met zijn achtergrond met ijzerwerk, ontwierp Guimard ook de wegwijzerbordjes en openbare fonteinen, verspreid over Parijs, in dezelfde groene kleur als de metro ingangen.

Guimard’s carrière kwam voort uit zijn revolutionaire eerste opdracht: het kasteel Beranger (14 rue La Fontaine, metro Passy, RER Radio France). Dit gebouw omarmd volledig het idee van Victor Horta, dat een architect een gebouw in één stijl moet ontwerpen, het externe evenals het interieur zijn dan ook vervaardigd in de Guimard stijl. Op elk detail is gelet, waaronder het ijzeren hek voor het huis, de overige omheiningen, het trappenhuis, de entreehal, de waterspuwers en de glas in lood ramen. Helaas is dit een privé woning, welke normaal niet is geopend voor bezoekers. Guimard’s elegante houten meubilair uit het kasteel Beranger is te zien in de art nouveau zaal in het Musee d’Orsay, welke lang na het heengaan van Guimard en de art nouveau stijl is bijeengebracht.

Niet ver van het kasteel Beranger  kun je genieten van een café crème bij café Antoine (17 rue La Fontaine, op zondag gesloten), een ‘eenvoudige kwelling’ in een Guimard gebouw.  Sommige art nouveau meubelstukken lijken toch recenter te zijn aangeschaft, maar het bied toch een geweldige tussenstop tijdens de dag, evenals een hele ervaring. Verschillende gebouwen in de omringende straten bevatten ook ontwerpen van Guimard en de straatnaambordjes in de rue Agar zijn prachtig. Het grootste deel van Guimard’s andere creaties zijn verspreid ronde de rue La Fontaine, richting de buitenrand van Parijs. Het zijn meestal privé woningen, dus u zult brutaal moeten zijn om er binnen te komen. Voorbeelden zijn te vinden op 11 rue Francois Millet en 122 avenue Mozart.

Een Guimard meesterwerk dat je daadwerkelijk kunt bezoeken is het hotel Mezzara (60 rue La Fontaine), dit is het eigendom van het Franse ministerie van educatie en word gebruikt als galerie om het werk van jonge kunstenaars te promoten. De bovenste verdieping en de kelder bestaan uit studentenwoningen en zijn niet toegankelijk voor publiek. Het werd gebouwd in opdracht van de originele eigenaar Paul Mezzara, om dienst te doen als woonhuis. Het lukte Guimard om de vrolijke en elegante art nouveau vormen te laten samensmelten met de smaakvolle vormen die nodig zijn om het huis leefbaar te maken. Dit is zonder twijfel mijn favoriete Guimard gebouw in Parijs. De dure, twee verdiepingen hoge atrium vormt het middelpunt van het gebouw, aan beide zijden geflankeerd door kleinere kamers waarin nu kunst tentoon word gesteld. Aan de achterzijde van het atrium is het trappenhuis, met een prachtige leuning in Guimard stijl, welke je aandacht naar de glas in loon koepel trekt. De aantrekkelijke en harmonieuze synthese van lucht, gebogen metaal, licht en kleur op een achtergrond van wit pleisterwerk is een feest voor het oog, de gedurfde art nouveau stijl en het oprechte design blijven onvergetelijk.

Een aantal art nouveau gebouwen die niet door Guimard werden ontworpen liggen aan de overkant van de Seine, in het 7^de arrondissement, niet ver van de Ecol Militaire. De entree poort van 29 avenue Rapp is aantoonbaar de apotheose van een grootse art nouveau portaal, welke niet door liefhebbers gemist mag worden. De sensuele menselijke figuren, doorvlochten met planten en met elkaar, leverde ontwerper Jules Lavirotte in 1901 een internationale prijs op. De binnenplaats van het nabijgelegen Square Rapp bevat nog meer gebouwen in dezelfde stijl.

De mozaïeken pauwen en het ijzerwerk bij het glazen plafond van het warenhuis Samaritaine (19 rue Monnaie, metro Pont-Neuf) is ook een bezoek waard. Verder zijn de beste openbare gebouwen om art nouveau te bezichtigen: restaurants. De meeste restaurants vinden het niet erg als u enkel een drankje besteld, of u kunt vragen of u tussen de maaltijden door even rond mag wandelen, om zo hoge rekeningen te besparen. Lucas Carton en Maxim’s restaurant staan beiden bekend om hun interieur van hoge kwaliteit (en hun hoge prijzen!). Het 3 sterren restaurant Lucas Carton is het enige restaurant waar u ook wilt eten, maar reserveer ver van te voren (9 pl de la Madelaine, metro Madelaine) om het prachtige houtwerk te bewonderen. Maxim’s (3 rue Royale, metro Concorde) bezoekt u slechts voor het decor en is ontworpen in de Belle epoque stijl. Onder de minder dure keuzes bevinden zich La Fermette Marbeuf 1900 en Julien. Het is standaard protocol voor art nouveau fans om een tafel te reserveren in de 1900 kamer van La Fermette Marbeuf (5 rue Marbeuf, metro Alma-Marceau). De keramiek mozaïeken en de prachtige glas in lood ramen, met als achtergrondverlichting zowel natuurlijk als lamplicht, vormen zo’n beetje de mooiste art nouveau kamer van de stad. De ontwerper blijft onbekend en de volledige restauratie van de kamer vond pas plaats in 1990 toen missende panelen werden gevonden achter muren en in privé collecties. Voor ‘vergulde aan hilt’ overladen dineren kunt  u het beste terecht bij Julien (16 rue Faubourg St-Denis, metro Strasbourg St-Denis). De meest opvallende onderdelen zijn de gebloemde portretten van vrouwen in Mucha stijl, maar de gehele dinerzaal vol met spiegels en kroonluchters is een lust voor het oog. Het speciale ‘na de schouwburg’ diner dat om half elf word geserveerd is zeer te waarderen. Andere aan de rechter oever gelegen restaurants die het vermelden waard zijn: Le Grand Café (4 bd des Capucines, metro Opera), Le Pharamond (24 rue de la Grande Truanderie, metro/RER Les Halles), en vlakbij de Bastille ligt het vervallen Bistrot du Peintre (116 av Ledru-Rollin, metro Ledru-Rollin), dit trekt plaatselijke klanten aan den behoud nog altijd zijn charme.

Ook de glazen koepel van de Brasserie Bofinger (5 rue de la Bastille, metro Bastille)is een bezoekje waard, ze serveren hier tevens erg lekkere visgerechten.

Aan de overkant van de rivier in het Latin kwartier zijn er ook vele restaurants met art nouveau decor te vinden. Een ervan is Boullion Racine (3 rue Racine, metro Cluny, RER St-Michel), vooral de bovenste verdieping is erg mooi. Het trappenhuis met boomtakken motief en de kleurrijke mozaïeken laten een blijvende impressie achter. De Vagenende (142 bd Saint-Germain de Prés)  serveerd een mooie façade en heerlijke gerechten, maar de porties zijn klein en erg duur. Le Relais Odéon (132 bd Saint-Germain, metro Odéon) is een café in brasserie stijl, ideaal om ’s middags een sandwich te eten. Verder van de Seine ligt de Montparnasse 1900 (59 bd Montparnasse, metro Montparnasse). De boulevard tegenover de toren is in het verleden vaak van eigenaar gewisseld , de huidige reïncarnatie is een aangename plaats, maar doet toch onder bij zijn voorgangers.