Reden: hij kwam net van de begrafenis van twee van zijn gunstelingen die waren omgekomen tijdens een duel. Daarom werd de brug eerst de pont des Pleurs (de brug der Tranen) genoemd. Hij was pas af in 1607.

De brug was oorspronkelijk gebouwd om het verkeer tussen het Louvre en het klooster van Saint-Germain te vereenvoudigen, maar werd vrij snel de place to be, waar handelaren. vuurspuwers, berentemmers, tandentrekkers en zangers bijeenkwamen.

Ter dood veroordeelden werden hier opgeknoopt of onthoofd en het was de plek bij uitstek vooreen duel. Deze brug is bovendien de geboorteplaats van het befaamde Parijse chanson, met zijn bijtende kritiek op het politieke leven.

Protest op de brug

De allereerste chansonnier, le Savoyard genaamd, merkte dat hij veel meer applaus kreeg van het publiek als hij de spot dreef met de weledele heren van het hof dan als hij een of andere middeleeuwse ballade zong. Anderen volgden zijn voorbeeld en weldra was de Pont-Neuf dé plek van Parijs waarde spot gedreven werd met alles en iedereen, inclusief de koning, de ministers, de clerus en de politie. De jonge Molière kwam hier vaak met zijn grootvader en deed er ongetwijfeld de nodige inspiratie op. Onder Lodewijk XIV was het vooral Madame de Maintenon die het op de Pont-Neuf hard te verduren kreeg: 'oud aartslelijk wijf', 'snert wijf van de koning' om maar enkele van haar koosnaampjes te noemen. De courtisanes die het bij de koning hadden verkorven, kwamen in hoogsteigen persoon de chansonniers even aanmoedigen ... Zelfs de Franse Revolutie slaagde er niet in om de geestdrift te doen bedaren. Het was pas de politie van Napoleon die erin slaagde schoon schip te maken met de contesterende zangers.

Het beeld van Hendrik IV werd gemaakt uit het brons van het beeld van Napoleon dat tot 1818 op de place Vendöme stond. De bronsgieter Mesnel, een fervent bonapartist plaatste een beeldje van Napoleon in de armen van de koning! Nu is het de langste brug van Parijs. In 1985 viel de brug de eer te beurt gedurende twee weken 'ingepakt' te worden door Christo, de Amerikaanse kunstenaar. Voor hem brachten kunstenaars als Pissarro, Derain en Victor Hugo een eerbetoon aan dit verrassende monument met zijn halvemaanbogen. Nog later was de brug het decor voor de film van Léo Carax Lesamantsdu Pont-Neuf. En in 1999 onderging ze een grondige opfrisbeurt, zodat de steen weer stralend glimt. De bouquinistes: in de eerste jaren na de voltooiing van de brug zetten de bouquinistes hier hun kramen op. In het begin waren de boeken zo duur dat er vanaf 1539 een tweede handsmarkt in ontstond (Frans I maakte een einde aan de drukkersgilden). Om een beter toezicht te kunnen houden op de (soms illegale) straatkoopmannen van geschriften werden ze vanaf de 17de eeuw bij wet verplicht zich in de buurt van de Pont-Neuf te vestigen. Er werden steeds strengere wetten opgesteld die uiteindelijk leidden tot het gebruik van boites. Vanaf de eeuwwisseling werd hieraan weinig gewijzigd. Vandaag staan de bouquinistes niet meer op de brug. Hun felbegeerde plaatsen beslaan 4 botes van 2 m. Deze in flesgroen geschilderde bakken staan over een afstand van drie kilometer opgesteld, zowel op de linkerais op de rechteroever. Men telt vandaag zowat 240 bouquinistes, goed voor zo'n 300.000 titels. Ze verkopen hun boeken vierdagen per week weer of geen weer. Het is de grootste boekhandel in de openlucht. Logisch, het is de enige!